คืนก่อนวันเจอกันก็ทำตัวปกติ ไปเรียน ทำการบ้าน ก็นอนดึกอีกเหมือนเคย จะนอนเร็วมันก็นอนไม่หลับค่ะ ผิดเวลา ตื่นก็เที่ยงๆค่ะ รีบกระโดดผึงอาบน้ำแต่งตัว ลองชุดโน๊น ชุดนี้ไปเรื่อยๆ ก็แต่งแบบธรรมดา เสื้อแขนยาว กางเกง ( จำไม่ได้อ้ะค่ะ จำได้แต่ไม่ได้พิถีพิถันอะรัยมาก) ช่วงนั้นเป็นเดือน พย อากาศเริ่มหนาวค่ะ ต้องใส่แจ็คเกตด้วย

ส่วนพ่อพระเอก นัดไว้ใส่เสื้อสีเหลือง คงหาไม่อยากหรอก เพราะเค้าสูงงัย แต่สีเสื้อก็ช่วยนะ ส่วนเราหาไม่ยากหรอก คนเอเชีย ไม่ได้มีแยะ ว่าแล้วก็ถึงเวลาที่จะไปเจอกัน

หลังจากนางเอกแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ใส่แว่นตากันแดด ก็กระโดดขึ้นรถ ขับรถไปยังสถานที่นับพบ ไม่เกิน 5 นาทีก็ถึง จอดรถ นางเอก ใจเต้น ตุ๊มๆ ต่อมๆ สุดหายใจลึกๆ แล้วเดินเข้ามอล เดินดิ่งไปที่หน้าห้างเจซีเพนนี

ทันทีที่เปิดประตู เดินเข้าไป อุ๊ย ทำมัยในมอลมันมืดๆอย่างงี๊อ้ะ ไฟดับเหรอเนี่ย อุ๊ยเป่าเหรอก ดั๊นลืมถอดแว่นกันแดด แหะๆ มัวแต่เก๊ก นางเอกก็มองไปที่หน้าห้างข้างในตัวมอลอีกที แถ่น แท๊น ตอนนั้นแทบจะไม่มีคนเลย สายตานางเอกก็ไปสะดุดตรงที่ยีราฟ เอ๊ยที่ผู้ชายคนหนึ่ง ตัวสูงปริ๊ดเรย มันมีอยู่คนเดียวอ่า ใส่เสื้อสีเหลืองด้วย ใช่แหงๆเรย ส่งรอยยิ้มมาให้เรา และเค้าเดินตรงดิ่งมาหาเราทันที

เราเองก็เดินไปหาเค้าเช่นกัน พร้อมส่งรอยยิ้มตอบกลับไป แล้วเค้าก็ทักทาย

พระเอก สวัสดีครับ แพทตี้ใช่มั๊ย ( พร้อมยื่นมือมาจับทักทาย )

นางเอก สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ และคุณคือ อีริคใช่มั๊ยคะ ( ยื่นมือไปจับทักทายตอบ 1 วินาที )

นางเอก มาคอยนานหรือยังคะ

พระเอก ยังไม่นานครับ

นางเอก ยิ้มอย่างเดียว

ครั้งแรกที่เห็นหน้าตาพระเอก ก็ เออแฮะ หน้าตาใช้ได้นะ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะรัย ก็ไม่รู้ว่าเค้าเป็นคนอะรัย ยังงัย ไม่รู้ว่าเค้าดีหรือไม่ดี เราก็ชวนกันไปทานอาหารมื้อแรก ที่ร้านพาสต้า จำได้ว่าเราสั่งพาสต้ากุ้งเหมือนเค้าเลย ็คุยกันเรื่องทั่วๆไป แต่เราไม่ค่อยมองหน้าเค้าหรอก ไม่ได้สนใจ ในใจตอนนั้น อยากเดินดูของมากกว่า และที่สำคัญเราเขินๆอ้ะ

หลังจากทานอาหารเสร็จ ซึ่งนางเอกทานไม่หมดหรอก แต่กินกุ้งหมด เหลือแต่เส้น อิอิ เราก็ไปเดินดูของกัน จำได้ว่าเดินทั่วห้างเลย เดินหลายรอบมาก จนมาสะดุดตรงโรงหนัง เค้าก็ชวนไปดูหนัง เราก็เออตกลง ( ใจง่ายจริงวุ๊ย ) ป่าวหรอกพอดีอยากดูเรื่องวิ่งสู้ฟัดอยู่พอดี ตอนนั่งดูหนังเราก็นั่งแบบพยายามให้ห่างสุดๆ ตอนเดินดูของก็เดินแบบห่างมักๆ แบบเดินนำ เหมือนมาคนเดียว ระหว่างดูหนังเราก็คุยนิดหน่อย ตอนนั้นเราเริ่มไม่สบาย ไอค๊อก ไอแค๊ก เค้าก็เป็นห่วงเป็นใย อาสาไปหาน้ำมาให้กิน เราก็เออ มีน้ำใจดีนะ

ดูบุคลิกลักษณะ เค้าเป็นคนเรียบร้อย ท่าทางอ่อนโยน แววตาดูดบอุ่น ไม่หลุกหลิก เวลาฟังทางโทรเนี่ย เราก็พอเดาออกนะ แต่ไม่แน่ใจ ต้องลองดู ลองคบกันไป วันนี้ก็เป็นแค่วันแรก ยังสรุปอะรัยไม่ได้หรอก ก็แค่รู้สึกว่าเค้าเป็นคนน่ารักดี คุยสนุก บอกตรงๆเลยว่า บุคลิกแบบนี้เนี่ย สเปคเราเลยแหละ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้คิดอะรัย

หลังจากดูหนังเสร็จ เราก็ขอตัวกลับ เค้าเองต้องไปทำงานด้วย เค้าก็เดินไปส่งเราที่รถ

การเจอกันครั้งนั้นก็รู้สึกว่าดีนะ ไม่อึดอัดเลย ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เค้าก็เดินไปส่งเราที่รถ โดยที่เราไม่ได้คิดอะรัย เพราะตอนนั้นไม่อยากมีความรักไม่อยากหา เฉยๆ เฉื่อยๆ ชาๆ ยังงัยก็ไม่รู้ ในหัวสมอง คิดแต่เรื่องเรียน งาน และเพื่อนจริงๆค่ะ

ความรักถ้ายิ่งไขว่คว้า ยิ่งวิ่งหนี แต่ถ้าเราอยู่เฉยๆ มันก็จะมาเอง เห็นทีมันจะเป็นจริงก็คราวนี้แหละค่ะ