|
 ช่วงนั้นออนไลน์ คุยกะเพื่อนๆ แล้วทีนี้อยากฝึกภาษา ก็เลยเข้าห้องของรัฐที่อยู่ จำได้ว่า เห็นชื่อของสามีขึ้นมา ชื่อ บิ๊กกายอีริค อืม สงสัยต้องอ้วนแหงม คนอ้วนต้องใจดีใช่ป่ะ เลยทักเค้าไปอ้ะ ก็ไม่ได้คิดอะรัยหรอก คุยกันแบบธรรมดา ถามชื่อถามแซ่ ส่วนสูง สีตา จากที่บอกส่วนสูงมา 185 เซน เราตกใจเรย สูงอิ๊บอ๋าย ถึงว่าชื่อ บิ๊กกาย และจำได้ว่าเค้าคุยสุภาพมากๆเลย ไม่มีลามก ลวนลามแม้แต่นิดเดียว ส่วนมากเมาท์กันเรื่องแมวอ้ะ เรานะถ้าลองได้คุยเรื่องแมว เมาท์แหลกลานมาก เล่าตั้งแต่แมวตัวแรกจนถึงตัวสุดท้ายเรย มีการส่งรูปแมวให้ดูด้วย
  
อ้อ ลืมบอกไปว่าเค้าไม่มีรูปเค้าเองตรงโปรไฟล์อ้ะ แต่เรามี เราก็ไม่สนเท่ารัยหรอก เค้าไม่ค่อยชอบถ่ายรูป แต่เค้าก็บอกตอนนั้นนะว่า จะหาส่งไปให้ ช่วงนั้นก็เชทไปเรื่อยๆ เราก็ เรียนด้วยทำงานด้วย แบบไม่ได้คิดอะรัยเรยจริงๆ เบื่อนะ เซ็งกะความรักที่ผ่านๆมา
ก็มีคนมาจีบเอยะเหมือนกัน แต่ประเภท เจ้าชู้มั่งล่ะ รักจริงหวังฟันบ้างล่ะ เมีย แฟนเผลอบ้างล่ะ ปากเสียมั่งล่ะ ไม่ได้เลือกมากเลยนะ ไอ้คนที่แอบชอบๆก็มีแฟนซะอีก เป็นคนไทยน่ะ ชอบคนไทย นอกนั้นก็พวกแขก ชิลี ฝรั่ง อินเดีย อินโด จีน แบบนานาชาติเรย ไม่เห็นมีดีๆเลย เกลียดพวกที่มีแฟน มีเมียอยู่แล้ว ยังจะมาอะรัยอีก เฮ้อ
ไม่รังเกียจนะ ไม่ว่าชาติไหนๆ แต่ขอให้เป็นคนดีก็พอแระ มีคนอินเดียมาชอบเรา 2 คน คนนึงขาว คนนึงดำ แต่เค้าไม่กล้ามาจีบเราอ้ะ แบบเรียบร้อย แล้วเค้าทั้งสองเป็นเพื่อนกันอีก เราก็เลยไม่กล้า คือเป็นเพื่อนๆกันน่ะ
มันก็เป็นซะอย่างงี้อ้ะนะ ไม่ลงตัว ที่ได้มาก็ ทำเอาปวดหัวปวดใจ ก็เลยขี้เกียจแระ อยากพัก ก็ช่วงนี้แหละที่ได้คุยกะว่าที่สามี ไม่ได้คิดแม้แต่นิดเดียวนะ แค่อยากคุยเล่นๆ ไม่ได้คิดว่าจะต้องอะรัยด้วย และตอนนั้นเชทกับคนอื่นๆหลายคนทั้งหญิงชาย ก็อย่างที่บอกอย่างฝึกภาษา คือไม่อยากวิ่งหาความรักแล้ว ตอนนั้นมันเหนื่อยน่ะ อย่างที่เค้าว่าอ้ะนะ ยิ่งวิ่งยิ่งตาม ยิ่งหนี อยู่เฉยๆมันจะมาเอง และมันก็จริงด้วย
ตอนนั้นเรียนหนัก ตั้งใจเรียนมากๆ เรื่องรักพักไว้ก่อน เหนื่อย เหนื่อยใจจริงๆ เหลืออีก 2 เทอมก็จะจบแล้ว เรียนหนักมากๆ ก็เลยถือโอกาสอันดี ที่เลิกกะแฟนเก่าฝรั่งงี่เง่าคนนั้นไป สบายอก สบายใจดีแท้
เราก็เชทจะอีริคเรื่อยๆ ว่างมะรัยก็ออนไลน์ คุยกัน ไม่ว่าง ก็ไม่คุย ปกติเวลาเข้าเนทหาข้อมูลทำรายงาน ก็จะออนไลน์ทิ้งไว้อยู่แล้ว ถ้ายุ่งๆก็จะบอกเค้าว่าค่อยคุย เบื่อหาข้อมูลก็เชทกันเล่นๆ ก็เป็นอย่างงี้อยู่พักใหญ่ๆ เราก็เชทกะเพื่อนที่เมืองไทยด้วยล่ะ ไม่ได้คิดอะรัยกะเค้าเรย คิดอย่างเดียวว่า ต้องทำการบ้าน รายงานให้เสร็จ ก็แหม เรียนยากชมัด ภาษาพ่อ ภาษาแม่ซะที่ไหน แล้วก็มาตอนอายุ 20 กว่าๆแล้ว หู เหอ ลิ้น มันไม่ค่อยจะไป ขืนเอาเวลามานั่งคิดถึงเรื่องความรัก เกรดก็จะไม่ดีน่ะดิ
ช่วงที่มีแฟนก็ไม่ค่อยจะราบรื่น มีเรื่องชวดให้ปวดกะบาล ไหนจะต้องเรียน ต้องทำงาน ต้องทำการบ้าน รายงาน แทบบ้า พอเลิกได้ ช่วงนั้นสบายใจเป็นพิเศษ แล้วจะหาเหามาใส่กะบาลทำไมกันอ้ะ
บอกตรงๆว่า ก่อนหน้านั้น อยากมีแฟนมาก พยายามตลอด แต่มะได้วิ่งไล่ผู้ชายนะ ใครมาชอบก็พิจารณาไป ไปชอบใครก็พยายามเข้าใกล้แบบไม่ให้น่าเกลียด ก็แอบชอบเค้าไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยได้สมหวังเท่ารัยหรอกค่ะ เบื่อหน่ายเลยพักรบ
อูย นอกเรื่องอีกแระ... กลับเข้าเรื่องดีกว่า
เราเชทกันพักหนึ่ง อีริคเค้าก็ขอเบอร์โทร เราก็เอ๊ ให้ดีมั๊ยเนี่ย บ่ายเบี่ยงอยู่พักนึง ในที่สุดนางเอกก็ใจอ่อน ให้เบอร์พระเอกไป ปกติเราไม่รับโทรอยู่แล้ว จะรอให้ฝากข้อความถึงยกรับ เป็นโทรบ้านค่ะ เพราะชอบมีคนโทรมาขายของ และแล้วพระเอกก็โทรมาหานางเอก วุ๊ย ตื่นเต้ล
พระเอก ฮัลโหล แพทตี้ นี่อีริคนะ
นางเอก รีบตระครุบโทรศัพท์ สวัสดีค่ะ สบายดีมั๊ยคะ ( เก๊กเสียงโคดๆ)
พระเอก สบายดีครับ คุณล่ะ
นางเอก เยส สบายดีค่ะ ขอบคุณค่ะ ( ยังไม่เลิกเก๊ก )
พระเอก ทำอะรัยอยู่ครับ
นางเอก คุยโทรกะยูงัย ( นางเอกกวนตีง อิอิ แบบตั้งใจ )
พระเอก หัวเราะ
นางเอก หัวเราะดังกว่า เอิ๊กๆๆๆๆๆๆๆๆ คือ หาข้อมูลทำรายงานอยู่ค่ะ คงคุยได้ไม่นานนะคะ
พระเอก ขอโทษที่รบกวนนะครับ
นางเอก อ๋อ มะเปงรัยค่ะ คุยได้
แล้วเราก็คุยเรื่องทั่วไป ไม่นานหรอกค่ะ ครั้งแรก ไม่ได้สนใจ ขอย้ำ แค่อยากฟุดฟิดฟอไฟ ก็เท่านั้น บอกแล้วว่าตอนนั้นเบื่อหน่ายผู้ชาย ไม่อยากมีแฟน อยากมีแต่เพื่อนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รักมะยุ่ง มุ่งแต่เรียนๆๆๆๆๆๆๆ
น้ำเสียงของเค้า เป็นน้ำเสียงของคนที่ใจดี รู้สึกอบอุ่น ( ยังๆ ยังไม่ได้หลง ) เสียงนุ่มๆ เหมือนเป็นคนที่ใจเย็น แต่เราไม่เชื่อหรอก อาจจะเก๊ก เสแสร้ง หลอกลวง ใครจะไปรู้ หน้าตาก็ไม่เคยเห็น อาจจะเป็นพวกโรคจิต ฆาตกรต่อเนื่องก็ได้ เราก็รู้สึกแปลกๆ คิดผิดหรือเปล่าเนี่ยที่ให้เบอร์ไปอ้ะ
หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังคงดำเนินชีวิตต้องสู้อย่างปกติ เรียน วีคละวัน ทำงาน ตอนเย็น 4-6 คืน เป็นแคชเชียร์ที่โรงอาหารมหาลัย กับร้านอาหารไทย เป็นเด็กเสริฟ รายได้ค่อนข้างดี พอที่จะหาเงินเสียค่าที่อยู่เอง ค่ากิน ค่าหนังสือรายเดือน ช่วยทางบ้านได้ ก่อนมาก็สะสมเงินมาเสียค่าเล่าเรียนได้ ที่บ้านก็ช่วยนิดหน่อยค่ะ ก็ภูมิใจตรงนี้
มันก็ยุ่งๆ เรียนก็หนักขึ้นๆ ร้องไห้เลยรู้ป่าว ยากมากๆ สู้อเมริกันไม่ได้ แต่อาจารย์เค้าเข้าใจ ให้กำลังใจตลอด เรียนเคล้าน้ำตาเรย ทำงานก็ไม่อยากให้การเรียนตกอ้ะนะ เงินก็สำคัญ เราไม่ได้มาแบบลูกคนรวยนี่ ต้องสู้ๆๆๆ บอกกับตัวเองตลอด จะแพ้ไม่ได้ ชีวิตก็เรยเรียนกะทำงาน เครียดก็เชทไปเรื่อยๆ นิดๆหน่อยๆ ไม่เคยคิดว่าวันนึงเราจะมาไกลถึงขนาดนี้ คือไม่คิดว่าเราจะรู้จักใครทางเนทน่ะ มันรู้สึกแปลกๆนะ แต่ไม่รู้อะรัยมาดลใจ
ความที่ว่าเราทำตัวยุ่ง เค้าก็เลยไม่กล้าโทรมารบกวน ได้แต่เชทนิดๆหน่อยๆ ไม่เห็นรูปเค้าซะที แต่ตอนนั้นเราไม่ได้สนใจเลย ตอนเชทกันก็ถามสารทุกข์สุกดิบธรรมดา เรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องแมว ตอนนั้นเค้ามีแมวอยู่ตัวนึง เค้าก็เล่าๆๆๆ เราก็ชอบฟังเพราะเรารักแมว
จนกระทั่งวันหนึ่ง...เราเชทแล้ว.. เค้าก็ขอเจอเรา
|
